Avontuurtjes

ben laten lemen en vijftien jaar geleden niet.... vijftienjaar geleden... keer je om, kijk een diepen zwarten koker in.... een eindweegs loopt een lichte baan, dat zijn je eigen jaren.... de jaren van je leven die je weet.... en dieper-in is niets.... zijn ze in die jaren vroom geworden.... is dat de oude geschiedenis ?O neen, er moet nog meer, er moet iets anders zijn.... Hoe zulke dingen uitkomen? Wie ze het eerst te weten krijgt ? Hij zal het toch zeker niet zelf hebben verteld.... bij elke vraag van moeder kijkt ze van moeders gezicht naar dat van juffrouw Content.... die mikt nu juist de draad in het naalden-oog.... je weet niet of ze iets verstaat.... Eén ding is duidelijk, dat juffrouw Content van wat er zijn mag meer dan moeder weet.... ze is nu net een boek dat je niet kent.... achter het glas van het bibliotheekje.... je hebt geen geld.... je moet maar hopen dat je het krijgt om het te huren.... dat maakt je ook zoo warm en ongeduldig.

״Er zijn niet veel die er het fijne van weten...." Zij wél, dat hoor je in haar stem. Maar laat ze dan dat fijne ook vertellen. Moeder bekent het al: hier weten ze niet veel. Hier gaan verhalen van gevonden geld.... dat niet teruggegeven werd.... een portefeuille bankpapier. Maar dat is niemendal.... je ziet het op het gezicht van juffrouw Content.... het ergste schijnt te moeten komen.... Ze voelt een vuurgloed naar haar wangen, een hitte naar haar oogen gaan.... wat kan er zijn.... wat zal er uit dien diepen zwarten jaren-koker komen? Vijftien jaar terug.... Juffrouw Mozes, de baker, ja, die heeft moeder wel gekend. Leeft ze nu nog? Ze is oud en bijna blind.... en zij weet alles van mevrouw. Want veertien jaar geleden is daar, in het nieuwe huis, een zoontje dood

152