Plattelandjes

deloze shimmy volmaakt te beheersen schijnen. Als sterren om de maan dansen de andere paren, werpen schuchtere blikken naar voeten, armen, handen, imiteren gauw even een gebaar, verbeteren een pas, stuipen feller, schokken heftiger, voet-bewegen ingewikkelder, om althans ook iets van de glorie te oogsten.

Ik kijk naar de tafeltjes tegenover mij. Rondom een zit een gezelschap Hilversumse jongelui, smart-set, upper ten, tip-top, losjes-chique, modern-cynisch, sportief-vrijgevochten... deze jongeheren en jongedames lachen zich waarschijnlijk slap als ze bijvoorbeeld een afschaffer of een heilsoldaat zien, ze lachen überhaupt heel veel, ze lachen vrij luid, met beschaafde bravour, ze bezitten de wereld en hebben haar wijsheid in pacht... maar om de shimmy lachen ze niet... alle gezichten staan ernstig, alle ogen kijken strak naar dat paar midden op het plankier. En de dansenden voelen het, ze voelen zwaar het gewicht en de hoge verantwoordelijkheid van het ogenblik, het jonge mens vooral, zijn gezicht is bijna vertrokken, zijn hand houdt tussen de schouderbladen van zijn dame haar dun japonnetje in krampachtige greep, hij merkt het niet, zij niet, die om de tafeltjes niet. Is dit dan iets anders dan een wanstaltig, afschuwelijk, onzinnig gedraai en gestuip? Wel wis en drie, het is De Shimmy! Het draagt een naam, een etiket, het mag er zijn, het moet er zijn.

Nu ja, hier en daar is er een, die het 'eigenlijk' gek vindt. Maar tussen iets 'eigenlijk' gek vinden en iets gek vinden is een hemelsbreed verschil. Wat we 'eigenlijk' gek vinden in de mode, dragen we wel, maar wat we gek vinden, dragen we niet.

Er is stilte... er is voetgedraai, armgestuip, schoudergebeef, borstgedein, ruggeschok, gezichten van inspanning strak en van ernst en van verantwoordelijkheidsgevoel. Het ogenblik is gewichtig•

Onder de appelboom, waar de rode gloeilampen fonkelen tussen het felle groen, de rijpende appeltjes, zit ik en kijk toe, en kijk dan boven het witte latwerk met de roze geraniums, de stille, diepblau

96.