Plattelandjes

digheid onder onze hoge en prachtige bomen, heerlijk overwelvend die veeltintige bloemenweelde, boven de dag zelf — want ik zie toch liever een groepje bestaande uit drie oude boerinnetjes met spraakzame kraakstemmetjes, vier papillottenmeiskes en twee van elders overgekomen gemoedelijke bedaagde paters bij elkaar staan babbelen onder een der poorten, in de groene avondschemer, de illumina-tieproeven met Kruis, Hart en Anker gadeslaande of de zacht wiegelende kroon van luchtig uitslaande gele en paarse irissen bewonderende - dan, de volgende dag, janpleziers en auto's vol mans- en vrouwspersonen, zuigelingen en mondkost, een spektakel van jewelste en het gras op de Brink verpest van de papieren en de banane-schillen en in het dorp een stemming die elk jaar meer aan kermis en minder aan Hoogtij denken doet... Ja, dit zijn de zegeningen van het moderne verkeer, dat de Larense Sint-Jan meer en meer een 'lolletje' voor de hele omtrek wordt. En het dorp profiteert tenslotte van die stortvloed te veel dan dat de dorpeling het al te zeer laken zou...

Wat heeft het vrijdag gestortregend! Wat stortregent het nu - ofschoon een zonnetje alweer flauwtjes langs de natte bladeren komt gloren — wat kletterde het vannacht op de pannen en tegen de ramen aan. Wat voeren er vrijdagavond een grauwe en blanke wolkgevaarten boven het bomengroen, wat hingen ze te dreigen boven poorten en festoenen, kronen en guirlanden.

En zie... we zeilden met de Sint-Jan precies tussen die twee buien-dagen door, nu wijlen ons goed oudje zou nu eindelijk eens met droge en fleurige hoedebanden en onbegroezeld aanschijn thuisgekomen zijn en ik begin het beste te hopen voor de reputatie van SintJan.

Dat is te zeggen... boerentradities zijn taai en zeker zal het twaalf jaar achtereen op 24 juni kurkdroog moeten zijn, wil de Larinees erkennen dat het op Sint-Jan niet altijd regent.