brande strijd gewaagd, de strijd om Blaricums dorpszelfstandigheid, geschreven hoe er borden met opschriften hingen in de Torenlaan, tussen de bomen, tot de 'natuurlijke' grenzen van Blaricum toe, hoe de boeren in auto's door de dorpen trokken en hoe dat allemaal wel eens op een vechtpartij uitlopen kon. En thuisgekomen, vernamen we de bijzonderheden, en in de zorgvuldig bewaarde La-rense krantjes lazen we van die vergadering - uniek in zijn soort als Laren en Blaricum zelf! - waar Gedeputeerden hoogsteigenzelvers met Larinezen en Blaricummers overlegd, gewikt en gewogen hebben, argumenten onderzocht, situaties bestudeerd... en men zegt dat de Blaricummers juichen, omdat er van de samenvoeging niets komen zal, zodat de filosofen, van wie professor Rijnberk verzekerde dat ze liever in Blaricum dan in Laren wonen - want een filosoof is blijkbaar een moeilijk mens, wiens geestelijk evenwicht staat of valt met een naam! - in vrede hun zomerplannetjes kunnen beramen. Tenzij de makelaar gelijk had en zelfs filosofen — wist ik eigenlijk wel ooit dat ze in het meervoud bestonden? - bij voorkeur daar gaan waar de huizen het goedkoopst en de keuze het ruimst is...
Hoe dit zij... ik kwam van de Loire... en in alle kastelen, op alle oude muurtjes zag ik de vuurspuwende salamander, het embleem van de roemruchte en krijgszuchtige Frans i... en in Rouen zag ik, in steen vereeuwigd, de beroemde ontmoeting tussen hem en die andere vechtersbaas, Hendrik vin van Engeland, gevolgd door het fameuze steekspel, dat over het lot van vele volkeren besliste... En zoals de natuur schrieler, de einden kleiner werden naarmate we ons van die grote stromen, van die ontzaglijke afstanden verwijderden, zo kan ik niet anders dan in die hardnekkig volgehouden dorpsstrijd met zijn poëtische buitenkant en 'Real-politieke' binnenkant een miniatuurherhaling zien van alles, waarvan de heugenis levendig leeft in trotse kastelen, op oude muren gegrift... aan heersers met namen als bazuingeschal, aan vrouwen met namen als verlokkingen, als dromen... en die nu toch weg zijn, dood zijn, hun
82.