Plattelandjes

getrokken voor de aankoop van de instrumenten, en vaders hard als spijkers en keien en moeders met al te beperkte procuratie... en elk jasje vergt zoveel meter en elke meter kost zoveel geld en iemand moet ze toch ook maken... Zó graag zou ik ze echter, voor hun eerste optreden in het openbaar, de mooie rode jasjes gunnen, dat ik er bijna een collecte voor op touw zou willen zetten als mijn hart niet nog luider sprak voor de gemaltraiteerde vleugel van een weekhartige mama...

Papegaai en vinkje

De niet meer piepjongen onder mijn lezeressen en lezers zullen zich ongetwijfeld de tijd herinneren toen het de literair-journalistieke mode was het leven in 'tranches' te snijden en als 'Op-straat-gezien'tjes of 'Pennetjes-inkt' voor te dienen. Eerlijk gezegd, vielen die 'tranches' wel eens zó dun uit alsof er een Van Berkels patent rookvleessnijmachine voor Haags gebruik aan te pas gekomen ware, zodat een besprenkeling met het een of ander sausje - en Crosse and Blackwell zelf produceerden geen groter sausjesverscheidenheid, als daar o.a. waren het sentimentele, het cynische, het navrante, het je-m'en-fiche-sausje! - niet overbodig heten mocht. Maar het lijkt dan ook veel lichter dan het is, elke dag, en zelfs elke week 'een luchtig, eenvoudig dingetje' te schrijven. Want de vrienden en kennissen zijn heus hulpvaardig genoeg en iedereen slooft zich op roerende wijze uit - heb ik niet destijds zelf meermalen de auteur van de 'Pennetjes-inkt' op Nieuwmarkt en Jonas Daniël Meijerplein zien staande houden¹¹, of horen toeroepen: 'meneer, meneer, een pennetje ink'...'? - het is alleen maar jammer, dat de hulpvaardigheid geen gelijke tred houdt met wezenlijk inzicht in wat journalistiek en literair bruikbaar is. Dat merkt het beste hij of zij , die journalist en literator tegelijk is. Men vertelt u, uit eigen ervaring, ellen-

73.