Plattelandjes

juffrouw Streep, het was een vast grapje van haar als het stormde, en ik verzeker u, dat ze toch stipt was op haar geloof, en meer dan dat.'

'Dat bestaat niet, dat is onmogelijk, zo iets kan juffrouw Streep nooit gezegd hebben.'

'Maar juffrouw, als we het u nu allemaal verzekeren.'

'Dan was die vrouw niet écht, niet wat ik noem, gelovig!'

O, juffrouw Strop, die zoveel jonger waart en zoveel meer bezat en zoveel meer kon hopen en toch altijd zo zuur, hoe dwaas en dom was dat van u geoordeeld. Moeilijke, arme, eenzame jaren, vol teleurstellingen, waren Streepje's laatste levensdeel, nochtans werd haar alles door haar geloof vergoed. Ze heeft het mij vaak verzekerd. En ik heb er nooit aan getwijfeld. En toen ik haar eens vertelde, hoe haar opvolgster ons had uitgemaakt - omdat een der kinderen haar oude grapje van Petrus-heeft-de-week had nagepraat, zei ze, goedmoedig:

'Och mevrouw, het echte, dat kan wel tegen een stootje. Maar die het echte niet hebben, die begrijpen dat zo niet...'

Het robuuste geloof, het robuuste kunstenaarschap... ja Pleuntje Streep, je wist het wel.

Zou ik Jeanne...?

Maar Jeanne is al aan een nieuw chapiter, het heerlijke gesprek over Bach, dat ze naderhand ten huize van de presidente hebben gehad!

Och, waarom zou ik ook...?

Laat ons elkeen de troost gunnen, die zijn zielestaat voegt...

Gesprekken

Het gesprek ontspon zich na de 'lezing', onder het 'nabroodje' - ik geloof naar aanleiding van mijn honorarium. We kwamen op het

2.23