Plattelandjes

geweldig van zichzelf vervuld, ongenaakbaar, al het gewone, het banale, het alledaagse schuwend als de pest. Was niet Dante haar 'livre de chevet' en Shakespeare haar treinlectuur? Heeft ze wel ooit een grap verteld of om een grap gelachen?

De andere, de echte, de grote kocht het Stuiversblad als ze op reis ging en vermaakte er zich mee in de trein, wanneer er tenminste niet het een of ander ruzietje of amoureuze misverstandje 'uit te praten' viel. Ze moest soms ook nog wel eens een steekje naaien of een draadje stoppen aan haar toneelkostuum, 's Avonds groette ze met schalkse vinger door het schermgaatje haar kennissen in de zaal, bracht een jonkie gauw even een intonatie bij, waar het wurm een week op had gezwoegd, nam een ander nog even in het ootje en speelde... mooi, echt, overweldigend.

Men zegt, dat ze zelfs onder het spelen nog drakerijen uithaalde tegen collega's, die ze niet zetten kon!

Ja, Pleuntje Streep, je wist het wel!

Pleuntje was onze huishoudster, ze is ter ziele, die trouwe. Ze was gelovig katholiek, zeer stipt en streng op haar geloof, waaruit ze -wat meer is - een dagelijkse kracht en blijmoedigheid putte. Maar als het eens een paar dagen achtereen onstuimig stormde en overmatig donderde, dan keek Pleun met een schuin oog naar de hemel en schudde 't hoofd en zuchtte: 'Ik merk het al weer, Petrus heeft zeker de week'. Petrus, de drukste en driftigste immers van alle heiligen. En de kinderen hoorden dat en vonden het leuk en zeiden het haar in hun kinderlijke onschuld na.

Ons oudje ging 'in ruste' en we kregen een andere huishoudster, veel jonger en toevalligerwijze ook katholiek. Een poosje na haar komst beleefden we weer zo'n paar stormdagen en mijn jongen zei: 'Ik merk het al weer, Petrus heeft zeker de week!'

Heftige verontwaardiging. Dat had ze nooit verwacht, dat in een beschaafd gezin de kinderen leerden spotten met wat anderen heilig was! Dat viel haar dan maar verschrikkelijk tegen.

'Maar mijn beste juffrouw Strop, de jongen heeft het gehoord van

222.