Plattelandjes

G e s p rekken

Jeanne heeft een liederavond gegeven ergens in de buurt, maar ze is toch daarginds blijven overnachten en we halen haar nu van de trein. Jeanne is geen beroepszangeres, ze is een 'beschaafde, muzikale, gevoelige dilettante'. Ze had het ééns wel anders gehoopt; van jongs af een opvallende stem, en daarbij de allerbeste binnen- en buitenlandse lessen. Want aan geld ontbrak het niet en om geld behoeft ze niet te treuren, dat ze niet verder kwam. Waarom is ze niet verder gekomen, waarom bleef ze bijna-artiest, dit wil zeggen: eigenlijk helemaal geen artiest?

Ja, vrienden, dit is het mysterie. Het doet mij dikwijls aan de roos in de schietschijf denken. Hoe moeilijk is dat éne hartepunt te raken. Hoe veel meer kansen zijn er van bijna-raken. Honderden punten liggen rondom de roos en zijn er allemaal bijna in, en zijn er allemaal even ver van af, en zijn er allemaal in een andere richting van af! Honderden zijn op die wijze bijna kunstenaar en zijn er allemaal even ver van af, en allemaal om een ander tekort, ze zijn het nèt niet. Wie het hart van de schijf raakt, heeft over alle mogelijke 'bijna's' getriomfeerd, het is een lot uit de loterij, het is een dubbeltje op zijn kant.

In de samenstelling van Jeanne's ziel is het éne druppeltje uit het kostelijke flesje vergeten, daarom is Jeanne geen 'ster' en zal ze het nooit worden. Maar ze troost zich, de menselijke natuur troost zich steeds. Ze zegt: 'Wie de kunst beoefent als beroep, kan nooit zó zuiver de kunst blijven liefhebben als ik, de dilettant'. Hoe scherper nu het angeltje prikt, hoe dichter ze zich die troost voor ogen houdt.

Ze heeft ditmaal veel succes gehad, er zitten orchideeën op haar bontjas geprikt. En haar man heeft de seringen en anjers al van haar overgenomen. Het was een gemengde avond, de amateurs kregen bloemen, de beroepsartiesten een honorarium. De grote attractie was een beroemd violist, hij heeft voor zijn ene nummertje een hele bom duiten gehad. Jeanne was erbij - met de presidente in haar

2.20