Plattelandjes

eenheidsschool, geen 'verderfelijke omgang met inferieure elementen', geen kans op lichamelijke en zedelijke verontreiniging, niets. Verschillende lokalen, verschillende onderwijzers, elk zorgvuldig in zijn eigen 'stand'. Alleen: hetzelfde gebouw en dezelfde... deur.

Ik zet die deur apart, want tegen die deur kwam het protest. De derdeklasseschoolouders protesteerden. En ze hadden gelijk, ze kregen geen waar meer voor hun geld. Waarom betaalden ze de deftigheid, als niemand de deftigheid zag? 'Aanzien' is, wat men iemand aan-zien kan,en wie zag het die Jantje en Marietjeaa«, als ze uit de deur met een vulgair nummer (en géén deftige naam erboven) de straat op kwamen, dat ze aanzienlijker dan die schoffies waren? Dus protesteerden de ouders en het hielp en de tijdelijke, de deftige schoolbevolking mocht door de zijdeur weg...

Maar het mooiste komt nog! Het mooiste was het commentaar van de redactie van het reactionaire onderwijsblad, dat dit relaas vermeldde. In plaats van het fraaie aapje, dat daar zo leuk uit de mouw kwam, bij het nekvel omhoog te heffen en den volke voor te houden, schreef het triomfantelijk: Nu ziet men hoeveel de ouders van de eenheidsschool weten.

Inderdaad! Zo ziet men het, zo zag men het!

En daarom schonk ik dan ook met zoveel gerustheid thee, terwijl ér over de eenheidsschool werd 'geargumenteerd', heel serieus en 'objectief geargumenteerd.

'En wie van de dames en heren wenst een derde kopje...?'

Want het was nieuwjaarsdag en we waren voor ons genoegen bij elkaar. En we aten nog een koekje en spraken over de koetjes en kalfjes, die pas twee dagen later zo nat en zo interessant zouden worden...

219.