Plattelandjes

De helse lampen stonden ergens anders en de vriendelijke heer van het fauteuiltje en de koffie zat nog weer ergens anders...

'En wat voor gevoel gaf dat toen, dat praten in een lege kamer, voor een microfoon...?'

Ja, wat voor gevoel...? Heb ik voorstellingen, visioenen gehad van luisterende mensen, met koptelefonen gewapend, aan 'luidsprekers' gezeten...? Heb ik...? Ja, vaag, zoals je vage voorstellingen en visioenen krijgt van de personen van wie je leest in een boek. Inderdaad, iets van dien aard was het, de vergelijking schiet mij spontaan te binnen en voldoet mij wel. Plotseling realiseer ik, realiseren wij, dat we ons van de figuren in boeken, zelfs van de hoofdfiguren -Raskolnikof, Brotteaux²², Solness²³ - eigenlijk nooit scherpe duidelijke beelden vormen, doch slechts vage, schimmige visioenen. Alleen natuurlijk als de auteur een bepaald uiterlijk kenmerk noemt, dan zien we dat, of wanneer er, als bij Dickens, suggestieve illustraties zijn...

'Dus op die manier zie je toch mensen, terwijl je alleen zit en oreert in die microfoon?'

Ja... ik zie mensen. Ik zie vormen en gestalten... Maar ik zie vooral het land! Ik voel het land in duister rondom mij heen uitgebreid. Ik zie afstanden... ik zie akkers en stromen, nachtelijk zwart, ik zie stille wegen, verlaten paadjes, die naar lichte huizen leiden, door tuinen waar in donker de antennes rijzen, en binnen in de kamers zitten de mensen, aan luidsprekers, met koptelefoons en ze luisteren, en ze horen mijn stem. Misschien hebben ze zelfs gehoord dat ik nu en dan, om mijn betoog kracht bij te zetten, met mijn vinger tikte op het hout van dat kastje, waar de microfoon in zit...

Een jeugdig technicus lacht...

'Neen, dat zullen ze wel niet hebben gehoord...'

Daar komt onze Louise thuis. Ze is met haar verloofde naar radiobezittende kennissen geweest, 'om mevrouw te horen'. Haar muizeoogjes gluren om de hoek. Ze is verrukt, ze heeft mevrouw gehoord. En zo duidelijk als maar wat. Maar niet alles wat

212.