Plattelandjes

mag, en men beschouwt deze opinies - uiteraard zo zeldzaam! — wanneer ze uit het verleden spreken als het kostbaarst materiaal om tot zuiver historisch inzicht te komen.

Welk jeugdig geleerde zou deze opvatting niet beamen? Ziedaar nu eindelijk - aldus behoorde hij te juichen! - het oordeel van een 'te goeder naam en faam bekend' joods auteur over patriottisme, ziedaar nu eindelijk een oordeel, dat misschien niet volkomen door traditie, suggestie, atavisme en vooringenomenheid is geïnspireerd en dus vertroebeld.

Mis! De in het algemeen tot het vormen van opinies zo hooggeprezen partijdigheid wordt in dit bijzondere geval gebruikt om de opinie haar waarde als zodanig te ontzeggen!

En dan houdt men nog vol dat de mens een redelijk wezen is! En dan verwijt men nog de misantroop zijn misantropie.

Gesprekken

Ze spraken, de jongelieden - schrik niet lezer - ze spraken over verliefde demonstraties in het publiek. Zo geleidelijk aan was het gesprek naar dat epineuze onderwerp heengekabbeld. Ze hadden over hun vakantiereisjes wat zitten nababbelen, ervaringen uitgewisseld - het twintigjarig vriendinnenpaar was er voor het eerst alleen op uit geweest, een bergreis door Duitsland, en raakte natuurlijk niet uitgepraat. En midden in een opgetogen relaas voerde een plotseling 'weet je nog wel?' op de zijpaden der verliefde demonstraties.

Het 'weet je nog wel' bleek een drietal te betreffen, dat in een bergtreintje tegenover ze gezeten had, een vrijer, zijn meisje, haar jongere zusje.

'Ja, en het zusje was véél knapper, je snapt gewoon niet, dat die jongen de ander had genomen.' Het onconventioneel opgevoede

207.