Plattelandjes

Ze voelde mijn verbazing, ik merkte het aan het zenuwachtig-snelle bewegen van haar bezige handen. De ogen hield ze hardnekkig neergeslagen, totdat ik de mond opende, om te spreken.

'Hou maar op, ik weet het al. Ja, ik ben veranderd. Of liever... ik wil dat hij anders zal zijn. Hem zullen ze niet uitlachen, niet gebruiken, niet exploiteren, zolang ik er iets aan kan doen. En hij heeft dezelfde aanleg. Hij vertikt het om die jongen dat geld te vragen...'

'Hoe is het... dat je zo geworden bent?'

Ze liet de afwasboel en zette zich bij mij, voor de open deuren.

'Herinner jij je die oude juffrouw Koersen nog?'

Ik knikte. Het beeld van de taaie, tanige juffrouw, aan wie ik in jaren niet meer had gedacht, verscheen verbijsterend duidelijk voor mijn ogen.

'Ik heb het je nooit verteld, destijds. Je kent dat gevoel, dat je je schaamt voor wat anderen doen, of zeggen, over jezelf zeggen... misschien óók, omdat ze gelijk hebben. Ik was nog maar pas aan die school benoemd. Het was een dubbele, met een groot personeel, ik de jongste. Ze noemden elkaar daar bij de voornaam, allemaal, behalve natuurlijk het hoofd. Ik vond die gewoonte zo innig, zo warm, 't maakte me helemaal opgetogen. Zus was juist in die tijd ergens in de Betuwe aan een school gekomen... dat bracht mij op de gedachte... het was kersentijd... en ik liet er, van mijn eerste verdiende geld, een mandvol komen, 't Leek me zo aardig, die verrassing voor stadsmensen... 't Leek me zo heerlijk, dat ze me lief zouden vinden en van me houden zouden, in dat kleine wereldje vol warmte en innigheid, dat kringetje dat elke dag opnieuw zich vormde voor hetzelfde werk, dat ik toen ook zo mooi vond... O, ze vonden ze wel lekker, mijn dubbelgesorteerde Betuwse kersen, schoon leeg raakte de mand in het koffieuur... maar 's middags na vieren hoorde ik er juffrouw Koersen over praten met Mul, de gymnastiekonderwijzer en met dat zure handwerkmensje, Rietje Lindeman, en ze lachten, ze lachten om mij, achter mijn rug lachten ze me uit.

"Overdreven," zei Mul, "mallotig," snerpte Rietje, en juffrouw

204.