Plattelandjes

de kruiwagen in en keerde een vragend gezicht naar de tuinkamer, waar ik met zijn moeder zat.

'Heeft Kees je nu zijn part in de aardappelen betaald?'

'Neen, nog niet...'

'Zul je het hem dan nog eens vragen?'

'Och ja... het heeft toch niet zo'n haast.'

'Haast heeft het niet, maar het moet gebeuren. Denk je eraan?'

'Ja...'

'Ga dan nu maar je gang.'

Het kruiwagentje knarste over het grind, de jongen verdween in de achtertuin. In de tuinkamer zette de moeder, mijn oude schoolvriendin, haar bezigheid van kopjeswassen voort. En ik, die in een tijdschrift had zitten bladeren, liet mijn handen neer in mijn schoot om haar in de hoogste verbazing aan te kijken...

Hoe iemand, in luttele jaren, zó veranderd kon zijn! Was dat dezelfde Ans, in haar meisjesjaren, onze gezamenlijke schooljaren, gul en royaal bij het dwaze af, over het overdrevene heen? Ans, die nooit geleend geld terug wilde vragen, al zat ze krap, die altijd, in 'melksalon' of taartjeswinkel, al voor allemaal betaald had, terwijl de anderen nog met haar beursjes frutselden! Spoorde die nu haar jongen aan, een kameraadje te manen om geld?

Van de aardappelaffaire had Harry mij al verteld. Met een buurjongen 'op gezamenlijke rekening' had hij zijn akkertje in de achtertuin vol 'red stars' gepoot, voorlopig alles zelf bekostigd, en nu het aankwam op de 'gezamenlijke rekening' bleek Keesbuur Halleman-achtige neigingen te tonen. En Ans, de genereuze, Mulatulivere-rende Ans - sonnetten op Multatuli had ze als schoolmeisje gemaakt! - Ans verzette er zich tegen dat haar jongen tot een Woutertje Pieterse zou worden gemaakt. Het was ongelooflijk. Na de schooljaren hadden we elkaar in jaren niet meer gezien, daarna te hooi en te gras weer eens wel, voor een poos, vervolgens elkaar opnieuw uit het oog verloren, en haar jongen zou ik niet hebben herkend... maar zulk een verandering!

201.