Plattelandjes

sons 'Le Rire' op na en vond, dat hij het misschien zo mis nog niet had...

Maar onze Indische vriendin slaakte een zucht, om al die ontbonden huwelijken, om al die voortbestaande huwelijken, waar het Oog van de Wereld, de vrees voor het ridicule, hen tot bindmiddel dient. En al onze scherpzinnigheden konden haar voor de verloren illusies niet troosten.

Gesprekken

Binnentredend, zagen we juist hoe tante Doortje een klein boekske wegmoffelde onder een stapeltje kranten, met een hoge kleur en een verlegen lach.

'Wat stopt u daar wel voor schuldigs weg, tante?'

'Niets schuldigs, maar ook niets dat jullie interesseert. Integendeel, jullie geloven er natuurlijk weer niet in en zullen er mij om uitlachen. Bernard, die toch lang zo cynisch en zo verstokt als jullie niet is, wil er maar half van horen.'

Bernard glimlachte, doch zweeg. Vragend keken we oom Marius aan.

'Tante was bezig Bernard met Coué^zo te cureren,' lichtte oom in, op een toon, die hem bij voorbaat tegen elke beschuldiging van cynisme, verstoktheid en ongeloof scheen te moeten vrijwaren, zonder nochtans aan de andere kant vat op hem te geven! Tante spiedde, met argusoog.

'Jullie lacht al!'

Maar we lachten niet. We zetten ons in een kring om de schemerlamp.

'Nettie niet thuis? Naar college?'

'Neen, ze zal wel dadelijk beneden komen. Ze werkt de laatste tijd hard. Je valt hier over de Engelse boeken. Voor haar studie,

197.