Plattelandjes

niet gesnoven - maar die ken ik toch wel — ik heb er enkel naar kunnen kijken. Waarom eigenlijk stond het daar zo heel alleen, waarom kon het geboren worden, en de andere niet, waardoor volbracht het, wat de rest niet vermocht? Door wat geheimzinnig, bijzonder contact met de 'Life Force', die de wegen der ijsbergen en de levensloop der madeliefjes richt?

Na wat vluchtige zoelheid is het al weer zo koud. Lustig fluit er de merel tegen in, u moest hier even kunnen wezen en hem horen. Och, wanneer zal de volheid der madeliefjes komen, wanneer zullen in de smaragden vloeren van het jeugdig gras die sterretjes openbreken...?

Het miskende woord

Ergens bij ons in de buurt is een klein bosje eikehakhout, dat het uitzicht op de weg beneemt, dat fietsers belet elkaar tijdig te zien aankomen en voetgangers de onplezierige verrassing bereidt van onverhoeds tegenover een vrachtauto te staan.

Het ware dus wel wenselijk zo dit bosje verdween, maar de eigenaar wil er, om de een of andere reden, niet van horen. Grote verontwaardiging derhalve in de plaatselijke pers over zulk een gebrek aan gemeenschapsgevoel, over zoveel... individualisme.

Individualisme! Waarlijk, het is niet de eerste maal - maar sinds ik erop let misschien de tienduizendste! - en waarlijk, het is niet alleen door de kleinere proviciale en dorpsjournalistiek, dat 'individualisme' wordt gesteld tegenover 'gemeenschapszin', synoniem verklaard met blinde zelfzucht, kortzichtig egoïsme, koppig vasthouden aan eigen voorrecht en eigen recht, weigerachtigheid ter wille van een algemeen belang, iets van eigen gemak of welstand prijs te geven.

Lezer, ik wil dan nu een lans breken voor dat miskende woord, ik

180.