Plattelandjes

het plantkundeboek. En hoe goed ook herinner ik mij uit die al verder van mij wijkende kinderjaren, hoe ik op zoek ging naar de eerste madelief, elk voorjaar opnieuw, hoe ik neusde tussen het gras langs de glooiingen der dijken, tot beneden aan de sloten toe, waar het dan meestal al wemelde en blinkend verschoot van torretjes en want-sjes, die de waterplantjes deden deinen in hun driftig gezwenk, zodat het hele wateroppervlak één trillend gekriewel van aldoor verschietende zilverige figuurtjes was... Eindelijk vond ik er een en knielde erbij in het korte, sprietige gras, waartussen de zwarte aard nog bloot lag, en snoof er de geur van - want madeliefjes hebben immers zo'n heel zwakke flauw-zurige geur - en dronk er de frisheid van, en dronk de beloften van voorjaar en zomer... En me dunkt, dan was de meimaand toch verder af nog dan nu, dan waren de gele dozen met de broze 'matzes' nog niet of maar pas in huis gekomen... Dit jaar echter...

Verleden week oogde ik ze al na, niet de madeliefjes, maar de gele dozen meen ik. De grote Ford van de 'Gooise' stond er vol mee en even vroeg ik mij af: waar moeten toch al die hoeden heen, welke en-gros-zaak in modes mag zich hier achter mij om gevestigd hebben? Opeens bezon ik mij: het zijn de 'matzes', die naar de Berg-stichting gaan, voor de kinders die daar wonen en voor hun hoeders, en acht dagen lang zullen zij ze eten als dagelijkse spijs...

Daar reed de auto heen, zacht schommelden de dozen, het gele karton blonk in de grauwe lucht. En ik dacht aan de jaren van mijn jeugd, toen in mijn ouderlijk huis ook elke keer die dozen kwamen, diezelfde gele hoededozen... maar ze kwamen met de boot, niet met een Ford... ze kwamen over koel en blinkend water aangevaren... en altijd had ik dan al, soms dagen en weken tevoren, in het korte, stugge gras bij het eerste madeliefje geknield.

Waar blijven ze dan nu? Sneeuwklok en krokus zijn allerliefste bloempjes, hoe elegant is de een, hoe fleurig kleurt de ander uit de grauwe grond omhoog. Het is misschien ondankbaar, maar ze zeg

178.