Plattelandjes

meent. Liever, zo bezweert hij, ging hij blootsvoets dan met gekregen schoenen over straat. Vreemd en bedroevend eigenlijk, dat iedereen in die afkeer om 'bedeeld' te worden, onwillekeurig iets moois vindt. Misschien nog meer daarin dan in de afkeer om te bedelen, spreekt de afgoderij van het Bezit.

In deze tijd een goede jas, een deugdelijk schoenenpaar te weigeren, het is kras, maar het komt meer voor - doch in iets anders geloof ik, dat David enig is: hij spreekt zijn klanten niet naar de mond! En toch moet hij het van vele klanten, bij kleine beetjes en geringe verdienstetjes hebben.

Onlangs stond ik erbij, toen hij bij een kennis sinaasappels bracht. De familie had zich pas hier gevestigd en David kende ze nog eigenlijk niet, hij wist alleen in de vrouw des huizes een rasgenoot. David is, moet u weten, fanatiek orthodox en in die 'kwaliteit' van een felle onverdraagzaamheid tegen 'andersdenkenden', waarover we hem dikwijls onderhouden, echter zonder succes. Terwijl hij daar zo bij die nieuwe klant zijn sinaasappels afgaf en, mij ziende, een praatje begon, kwam de heer des huizes achter het huis om de tuin door gelopen. Met één oogopslag had David de lange, blonde man van hoofd tot voeten opgenomen en reeds alles begrepen. De echtgenote interpreteerde zijn blik met een lachje:

'Ja, David... je ziet het wel, hè? Meneer is een...'

Zijn gedachten vulden aan: 'Meneer is een "goj".' En hij knikte, boosaardig. En meent ge, schoon hij bij de sinaasappelen nog bananen en mandarijnen en citroenen mocht voegen, denkt u, dat hij het liet bij die blik? Geenszins.

"k Zie het wel, mevrouw... en 'k keur het af...'

Hij keurde dat gemengde huwelijk af!

Nu vraag ik u, in deze tijd van felle concurrentie en nijpende bestaansstrijd, welk oud fruitmannetje zegt dat onze David na, en nog wel tegen een nieuwe, waarschijnlijk 'vette' klant?

Op sabbatdagen na 'sjoel' leest David 'Rasji'. Hij gaat, naar zijn eigen zeggen, wel niet 'diep', maar 'Rasji' leest hij, alevel. Bedenkt

176.