Plattelandjes

school en die daar nu stond met een Miljoen in de hand.

O, de woorden... de woorden... Want dit alles is maar schijn en deze 'miljarden' beduiden immers niets dan de symbolen der ogenblikkelijke positie van dat berooide land. Een ander woord, een teken, een codesignaal... en het onaanzienlijke briefje suggereert niets anders dan wat het is: een bonnetje voor een ei, een kaartje voor de tram, nog minder misschien. Zolang echter die letters daar blijven staan, tezamen vormend dat Woord, zolang blijft de flonkering...

Words... words... words... Inderdaad, de verzuchting behoeft geen ander commentaar dan een gelaten-wanhopige herhaling.

Maar wie zou durven waarden vast te stellen in een wereld waar woorden in deze mate het leven beheersen...?

Een kleine inconsequentie

Allang jeukt mij de pen, en nu moet het er maar eens uit.

O, ik zou wel een heleboel kunnen zeggen, en willen zeggen ook, naar aanleiding van het allernieuwste gevleugelde woord, de allermodernste hobby van het:'Boven zijn intellectuele stand studeren .' Soms, als ik het weer ineens ergens zie staan, doet het mij denken aan 'Yes, we have no bananas', ik geloof omdat het zoetjes aan nèt zo'n dreuntje wordt en ook, misschien, omdat het nèt zo ongerijmd is.

Want ligt nu werkelijk het criterium van intelligentie in het vermogen om al dan niet, om min of meer ons huidig Middelbaar Onderwijs, d.w.z. juist deze 'leerstof, in deze kwantums, in dit tempo, in deze volgorde, door deze mensen op deze wijze toebereid en voorgediend, te kunnen slikken en verteren?! Nogmaals, er zou over het gebruik van het woord intellectueel in dit verband een heleboel te zeggen zijn!

Vandaag echter lust het mij, de lieden gelijk te geven en, van hun

162.