Plattelandjes

geluid versmolt tot één enkele zucht: ja, we zijn er nog, maar hoe lang nog en wanneer zal de Moordenaar komen...?

In de nacht is hij rondgegaan, in het ruige, koude duister. De lispelingen zijn er onophoudelijk, schoon er geen mensen waken die luisteren, van herfstontroering zwellend het hart. Hebben ze hem voelen naderen, uit de verte horen komen, de late dahlia's, de rozen, de felle, fier fonkelende kers, de rose en witte kelken van de tabak? Heeft hij ze opgeschrikt uit hun slaap? Zijn ze beducht en sidderend wakker geworden, onder het wrede oog van de Beul? En hoe is de jongste snik van een bloem? En hoe blaast een bloem de laatste adem uit? En zou ze doodsstrijd kennen, of weert ze zich wellicht nog tegen de Moordenaar, eer ze valt onder zijn zwaard van ijs en haar leven is weggesneden?

Het heeft zich allemaal afgespeeld in die ruig-koude, die éne duistere nacht. En de hoge, bonte, fantastisch vertakte berk heeft over het geluidloos afgespeelde moordtoneel geruist als een verre fontein... de eikjes op de verre hei hebben het zeker geweten, in elk geval gevreesd en aangevoeld. Maar de mensen hebben het pas de andere morgen gezien. Als doodgeknepen en uitgezogen zó waren de gladde, groene kronkelslangetjes die hingen over de ligusterheg, ineengeschrompeld de gave, ronde schildjes der bladen, neergezonken als uit de handen van dode strijders. En de rode, oranje, oker en citroengele fonkelbloemen, gisteren nog zo fier en zelfbewust, schoon doorsidderd van angst... als natte, vale propjes hingen ze neer, onooglijk, onherkenbaar.

De dahlia's gaat het bijkans nog erger. Uit de volheid van hun bloei slaat ze de Moordenaar met het ijszwaard in één slag tot grauwe schimmen, tot dor-bruine mummies, met het leven, met het sap verteert het ijsvuur ook de kleur van bloem en loof, in één enkele nacht. Geen flauwe schijn zelfs meer, van wat nog zo kort tevoren was.

En nu is het uit, daar de slag viel, onherroepelijk. Het angstige beiden is voorbij en ook deze bloei de vele, de vele, de bloei

¹59.