Plattelandjes

laatste teugen zijn zo zoet... Dan hangt er om dat oude leven als een siddering van vrees en bedachtzaamheid.

Zo stonden die dahlia's, die rozen, die late asters in het tuintje van de kleine hovenier vlak bij mij in de buurt. Er over de ligusterheg hing, als een vrachtje uit de weg gegooid, een macht van lichte, gladde, grillig gekromde stengels, slangetjes die aan elkaar en zichzelf geen kop of staart meer te vinden wisten, in het zoeken hopeloos dooreengeward, en gladde, gave schildjes, rood, oranje, oker, citroengeel doorfonkeld. Overmoedig, scheen het, zelfbewust als ware september pas begonnen, deze eerste novemberweek, maar wie beter verstond, voelde weer datzelfde angstig ingehoudene, dat aftasten van de dag, dat meten van gevaar uit wind en wolken, als héél oude mensen plegen: haal ik de nacht nog wel en hoe lang nog? Wanneer zal het zijn, want ik weet: mijn uren zijn geteld...

Wanneer een esdoorn zijn lome loof naar beneden laat, rondom zijn voet, dat gebeurt in oktober... het ligt daar als een lichtend tapijt. Want er slaat een schemerig schijnsel uit gevallen blad, dat de grote bekoring van het herfstbos is, en van de tuin, ook van de eenzame boom. De gele bladen, ontkleurd, maar verder ongerept, als goed geconserveerde oude lieden, behouden randjes en vlekjes helder groen, dat tintelt als vonkjes, vlaagjes van vreemd levend vuur in het egale, warme, lichtstralende schijnsel.

Onder de rosse kastanjes broeit een zoeter, geheimvoller gloed...

Afwisselend kleine kastanjes, esdoorns, Amerikaanse eikjes be-zomen het laantje om de hoek, één grote berk in de voorste tuin lijkt parmantig vóóraan in het gelid te lopen. In de lichte mist van morgen en avond hief hij zijn veelvervige kruin en zijn lispelen was als van een verre fontein. Een fakkel leek het vuurrode eikje dat tegenover de leeszaal staat. De tabaksplanten, deze zomer pas geplant, maakten maar altijd door bloemen, rose en witte... maar elke volgende hief verbaasder haar hoofd naar het licht. En alle geluid... het lispelen van de berk als een verre fontein, het metalig ritselen dat door de eikebosjes waart, ginds eenzaam op de verre hei... alle

158.