Plattelandjes

in ordinair rundervet (en de kaantjes verhuizen vanwege de zuinigheid de stamppot in!) maar wie griezelt niet van de gedachte aan een kommetje vol gesmolten dito bij zijn schelvismoot?

De huismoeder weet het wel: een maaltijd van goedkope vis is nog altijd duurder dan een van prijzig vlees. Als de maaltijd althans een maaltijd zal zijn. Eer dat verandert, zal er meer dan de vis alleen in prijs - en niet zo een beetje - moeten dalen. .

Verbaast zich hier en daar een lezer of lezeres over zóveel huishoudelijkheid opeens, een belangstellende in de visvangst over mijn 'défaitisme', een moralist over mijn ontrouw aan de vis? Nu, de zaak is, ik wou het eigenlijk niet zozeer over 'vlees en vis' als wel over goedkoop optimisme (denk aan de giro!!) hebben.

De sterren

Neen, niet over die des Heelals, neen, niet over de pinkellichten aan het firmament wil ik het hebben, doch eenvoudig over de sterren in de bioscoop.

Och ja, die bioscoop! Er was een tijd dat ik hem haatte, dat was in de tijd toen ik nog illusies omtrent het mensdom had.

Wat zeg ik? Illusies had ik zelfs omtrent de bioscoop! En nog geloof ik dat hij had kunnen en moeten geven het zuiver gemimeerde, enkel voor gebaar en blik en daad geschreven drama, als een nieuwe kunst naast het bestaande woord-drama, met eigen ontwikkelingsmogelijkheden.

In plaats daarvan... naargeestig doofstommengedoe, waar door de achterdeur van de 'schrijf-film' het woord (en hoe!) weer binnensluipt, al veelvuldiger.

Thans leven we in het tijdperk van het Super-Drama. O goden, wie schiep dat woord, wie verlost ons er van? Dit alles vond ik, om met Strindberg te spreken, 'jammer voor de mensen'. Want ik

155.