Plattelandjes

originele 'D. van Zwieten' te lezen stond!

En, dit was het vermakelijke, zo volkomen ontging hem de oorspronkelijke betekenis der onleesbare handtekening - de overstelpende werkzaamheden van de grote Zakenman! - dat hij, in zijn onschuld, niet eens veinsde het druk te hebben, de brief zelf immers was en bleef getuigenis van vlijt en aandacht. Die malle, schuin oplopende krullen- en halenwinkel voelde hij eenvoudig als distinctief, daarin drukte hij zijn succes, zijn klimmend aanzien, de bloei van zijn zaken uit.

Thans krijgen we van Dirk nog slechts door een zijner klerken getikte brieven. De 'handtekening' zoude ik, .tot 's lezers stichting, wensen na te bootsen, maar ik zou er een cliché van moeten laten maken. En dat gaat maar niet zo. Trouwens... is het wel nodig? Loopt het niet vol van jonge en oude Dirken in de wereld, die allemaal drommels goed hun naam kunnen zetten, elk naar de mate zijner schrijfvermogens - ik haast mij dit erbij te voegen, de zetter zou namelijk raar opkijken als ik van elkeen dik en dun wou eisen en puntjes op de i's! - en die allemaal, met opzettelijke onleesbaarheid, met dwaas-pompeuze halen en krullen, de wereldbekende paraaf (die immers niet leesbaar behoeft te zijn!) van de wereldbekende bankvorst, trustkoning, geldaristocraat, pogen na te bootsen...

Niet bewust? Neen, natuurlijk niet. Dit alles zijn slechts instincten, maar uit dit alles spreek het éne oerinstinct: de jacht naar het distinctief, de distinctiedrift.

Daarvoor zwoegen ze, van de wieg tot het graf, de opkomende Dirken in de poppenkast des levens.

Wat wij zien

Ach, het komt allemaal van onze belabberde materialistische opvoeding en dito onderwijs! Heeft men ons niet geleerd, dat wij dat-

150.