Plattelandjes

vene wordt onleesbaar, maar wat nood? Kent niet de ganse wereld zijn haal, zijn krul, zijn paraaf? Hij zou zich, wilde hij, de weelde kunnen permitteren van het kruisje des analfabeets!

O, lieve lezer, hoe bitter vermakelijk is de poppenkast des levens!

De onleesbare handtekening werd tot distinctief, de haal, de krul, de 'paraaf werd het symbool van de zakenman die succes had en geleidelijk aan zich is gaan voelen...

De vriend die ik bedoel begon zijn carrière als boerenknecht en stond als zodanig tot ons in relatie. Nu en dan schreef hij ons en zijn brieven droegen het kenmerk van wei-overwogen en wei-bearbeid te zijn. Men kon zich, lezende, het puntje van zijn tong tussen zijn tanden voorstellen! De handtekening — D. vanZwieten — stond er netjes in dikke neerhalen en dunne ophalen, een beetje vloeierig door de uitgegumde potloodhulplijn als hij toevallig had geschreven op ongelinieerd papier.

Maar Dirk zwoegde zich hogerop en bracht het tot baasje. En zie... zijn brieven bleven wat ze waren, resultaat van ijver en aandacht, met tussen de tanden het puntje van de tong... slechts de handtekening onderging een gedaanteverwisseling. Was niet meer zó onmiskenbaar duidelijk. Er kon 'W. van Ruiten', ook 'L. van Lunten' hebben gestaan, het hele 'van' liet zich trouwens maar raden, de hulplijn ontbrak, de slot-n stond ongeveer twee, drie centimeters hoger dan de aanvangs-L.

Al hoger klom Dirk en hij werd zaadhandelaar. Vestigde zich in het provinciestadje, liet zich papier met hoofdjes drukken, werd op zijn tijd - heet het zo niet? - een rijksgiraat. Had toch zo nu en dan nog wel eens iets aan ons te schrijven. En bleef, schrijfmachine versmadend, zijn best doen op zijn schrift. Regels keurig op de lijn of langs later uitgegumde hulppotloodlijnen, neerhalen dik, ophalen dun, puntjes op elke i. Maar die handtekening! Van aanvangs-krul tot slothaaltje een helling van minstens vijf, zes centimeters en geen rechtschapen letter in het gekrabbel meer te bekennen. De man had letterlijk elke naam kunnen hebben, voor wat er nog van het

¹2.8