Plattelandjes

Totdat... totdat... straks, de herfst gekomen, de winter in aantocht, de mens op een regendag gemelijk verzucht: 'Wat moet ik eigenlijk nog langer met die dingen doen? Ze nemen maar ruimte, ze zamelen maar stof.' En dan gaat die bonte, blijde wereld de prulIemand in.

De glorie der onleesbaarheid

Van de wieg naar het graf zwoegen ze om 'hogerop' te komen. Soms gelukt het. En de grootste zorg wordt dan dat gelukken te realiseren, het in tekenen uit te drukken. Want alleen dat, wat men iemand kan aanzien, maakt hem aan-zien-lijk. Sobere, nuchtere naturen zouden zeer wel kunnen leven, wellicht bij voorkeur leven, zonder kastelen, kunstcollecties, auto's en stoomjachten, maar ze kunnen niet leven zonder de drang naar 'hogerop', en ze moeten de rompslomp der kastelen enz. accepteren als enig middel om het hoger-op-gekomen-zijn uit te drukken. Deze dingen zijn niet in de eerste plaats, gelijk men steeds meent, genotmiddelen of machtsmiddelen, zij zijn distinctieven.

Onuitputtelijk is het menselijk vernuft in het creëren van distinctieven, van datgene, dat zich aan-zien laat en dus aan-zien-lijk maakt. Voorheen moest de boer het land bewerken, de edelman moest het verdedigen en deed dit óók door het verdelgen van roofdieren als wolven, later vossen. De jacht werd 'edel', de jacht werd tot distinctief van de adeldom!

De geldaristocraat, de trustkoning, de bankvorst is de edelman van onze tijd, het 'privé-kantoor' zijn allerheiligste. Daarheen stromen in laatste instantie de concepten van gewichtige besluiten, van wereldhervormende brieven, van over miljoenen beslissende contracten. De grote man zet zijn handtekening, niets dan dat, hij zet zijn handtekening eindeloos... De tijd ontbreekt hem, het geschre-

148.