Plattelandjes

dan keek je al tegen het snel slinkend kwadraat van de laatste schommelende wagen aan...

Vele dingen die, in deze 'grote' tijd als indrukwekkend, als belangrijk, als wat ook voor geweldigs worden aangemerkt, hebben op mij minder indruk gemaakt dan de onbewaakte gesloten overweg, die ik nu tweemaal daags passeer. Elke keer is het alsof ik iets verbodens doe, iets van schennis, en elke keer ook, terwijl er in geen velden of wegen een trein valt te bekennen, niets dan naar weerszijden, de blauwig zilveren blinking van de rails, zover je kijken kunt, links tot het viaduct, rechts tot de bocht, elke keer toch voel ik een beklemming, iets huiverigs in mijn rug...

Zó sterk zijn impressies uit vroege jeugd, dat, voor mij tussen neergelaten afsluitbomen, nog immer huist de Geest van de Trein...

Vakantietroost

Wat die dag van ons vertrek nog triestiger maakte, was de - overigens prijzenswaardige - haast waarmede de metselaars een kleine verbouwing, in onze afwezigheid te verrichten, alreeds begonnen waren. Het regende daarbij, de wind blies door de wreed in de hechte muur geslagen gaten en we voelden ons door het bonkend geweld en het stuivende stof verdreven. Zo zaten we daar letterlijk bij de pakken neer...

Dan was er die morgen een kennisje van het jeugdig wezen in de stoel tegenover mij naar ver weg vertrokken. En wij ook zouden die andere morgen naar ver weg vertrekken, doch een heel andere kant uit, en we zouden het pas verworven kennisje wel nimmer meer terugzien.

Het jeugdig wezen in de stoel tegenover mij klaagde de eeuwige klacht. Er was, even, een contact geweest tussen haar en het andere jeugdige wezen, een in elkaar blikken van ogen, een gezamenlijke

143.