Plattelandjes

lange banen stof van een bleek bescheiden rozerood was het hoge, koele bovenlicht in de reusachtige centrale hal ondervangen en in die schijn, als van een zedige zonsopgang, paarlden de perken, de borders, de mozaïeken, de groepen. Geen kunstlichteffect, witte seringen, azalea's, hortensia's, bleven ongerept blank, enkel een ondervanging van het al te rauw, te zwaar, te plompverloren naar beneden stortende buitenlicht.

Geenszins de enige zal ik zijn geweest - onder een miljoen bezoekers! - die zich, bij de eerste aanblik van een galerij af de diepte in, de tranen in de ogen heeft voelen komen.

En de orchideeën... maar orchideeën ontroeren niet, zij verbijsteren, zij overstelpen, en in het voetje voor voetje langs de verzamelingen drentelen - voetje voor voetje, want in slierten van vijfman dik werden wij er door soldaten langs geleid, zó groot was de toeloop - wordt men langzamerhand stil, voelt men woorden en uitroepen tegenover die kleurige, machtige pracht te kleurloos en te machteloos... Maar zie, dan drijft daarna, en dadelijk weer, een nederig mozaïekje van geraniums in alle tinten, rond de voet van een zuil, die zoete dauw naar de ogen.

En waar men kwam, heel België door en niet in Gent alleen, daar spraken ze over de 'Floraliën' met de sonore, Vlaamse 'a' zwaar beklemtoond en lang uitgehaald, in trein en restaurant, op de tram en aan de loketten, en overal hoorde men de Hollandse inzending loven, die dan ook inderdaad uitblonk, in gezonde weelderigheid, in harmonische schikking en kleurschakering.

Drommen bezoekers in alle richtingen vullend de grote, vrolijke, welvarende stad, slierten kloosterschoolmeiskens uit de dorpen en landouwen rondom, door schuchtere nonnen begeleid en beduusd van de drukte en bij elke hoek aarzelend en flutterend, door elke auto of tram van oversteken afgeschrikt...

Gent is een mooie, vrolijke stad, het middelpunt van een bloe-mencentrum. Vol bloemenwinkels - zou je denken? Net mis. We zagen er precies één, waarvan de breedste etalagehelft met schreeu-

136.