Plattelandjes

recht waaraan en wat... luistert naar het druppen... kijkt naar de blauwblanke sneeuw... Hoor... een boot!

Hoor... een boot! Hij 'fluit', hij zendt zijn lage, diepe toon, zijn lange, droeve roep van ver waar het water is... en alles is nu zo stil, en overal sneeuw... het is namiddag en het dooit... de schemering nadert en de sneeuw is blauw... en alles druipt.

Hoor... de boot...! En het kind heft het hoofd en luistert en weet niet dat het iets beleeft... weet dat na dertig jaren pas. Het vraagt zich af: is het een boot die komt of een die gaat... een uit het noorden of een uit het zuiden... een met grote, ruige zeelui of een met bruine mannetjes, kleurig en klein...

In de nacht... in de stilte rondom is plotseling het kind ontwaakt. Het huis slaapt, de wereld slaapt...

Een boot, hoor, een boot! Midden in de nacht, diep in de nacht. Over het zwarte water vaart hij nu weg, vaart naar de zee die groot en donker is. Hoor, zijn roep, zijn lage, diepe stem, die als een afscheid is, klaaglijk en gelaten klinkt door de nacht...

De kraaiende hanen beloven de gouden dag, de vrije dag, de zomerdag, de vakantiedag, van alle kanten beloven ze en loven ze de Dag.

De honden bassen in de vallende avond. Ze bassen zacht of dof uit de verre polder, waar de boerderijen zijn. Hun bassen komt op de wind, met nog velerhande ander gerucht, op het zuchten van de wind, het beduidt de nacht, de geheimvolle, maar veilige nacht. Het kind luistert, dommelend in bed, naar het bassen van de verre honden uit de donkere polder.

Hanen hebben hun stem, en hanen beloven en loven nog immer de dag.

Bassende honden in de avond, uit verre, donkere landen, hebben nog immer hun oude beduidenis van geheimzinnigheid en veiligheid tegelijk.

Hanen en honden kan ik nog altijd horen als toen ik een kind was. Maar de roep van de boot... Die tintelend water oproept en

129.