Plattelandjes

Wel, mijn goede man, zei schol Ik geef om de groenste parasol Geen rode duit, sur ma parol'. Of...

'Of... zoudt ge denken, parmantig lezer, die u zelf een bol in de logica waant... 'Of zijn we soms niet van jongsaf aan water gewend.' Ge hoort het de schol, met zijn plat-spitse kop boven het water uit, de weetgierige natuurvorser toevoegen. Gij denkt, wat zou een vis nu anders pleiten tegen het gebruik van een - ik meen: zijn - paraplu dan de veelheid der wateren, waarin hij leeft. Maar ik grunnik in mijn dekens en voel de khetteringen der pret, telkenmale, als een zacht vuurwerk. Of... zegt de schol.

'Of... hebben we met zwemmen soms onze handen niet vol...?' En overwaak ik ook dat, dan begin ik weer van nieuws af. Wentel mij in de bijkans geniale zotheid, vergeet mijn bezigheden, mijn problemen, mijn onrusten en mijn ergernissen. Daar deint het weer...

Cuvier vroeg, naar men zegt, menigmaal...

Met nauwkeurigheid laat het zich natuurlijk achteraf niet zeggen. Maar ik geloof toch dat ik in het allerongunstigst geval hoogstens drie keer de braassem-aassem slapeloos passeer... Doet er uw voordeel mee! Zegt het voort!

De verdwaalde stem

Wie aan het water geboren is, bij een haventje aan of in open verbinding met de zee, vergeet nimmermeer het geluid van de grote boten. Zijn hele jonge leven was er immers mee vervuld. En niets blijft zo

127.