Plattelandjes

ineens bedacht.

Want met jas en mantel kun je, in de luwte van de hooggewassen hazelaars, nog wel even na den eten buiten zitten en dan is het zo rustig, en telkens ploft er, zonder merkbare oorzaak, in de stilte een appel op de zachte grond. Dat is als een zucht van de boom, geen zucht van wrevel of van droefenis, o neen, een gelaten zucht, zoals men zucht als het werk is volbracht... ziezo, dat hebben we alweer gehad, dat zit er weer op voor een jaar en nu gaan we gauw naar de grote rust... zó zegt de boom in elke zucht van een vallende appel.

Als vruchtendragen plicht is voor een appelboom, hoe grandioos hebben ze dan dit jaar hun plicht gedaan!

De zuchten volgden elkaar, tot het gras er goudigbestippeld van was — citroenappels hebben de kleur van een gezonde zonverbrande brunettehuid, en men moet ze eigenlijk eten met een slabbetje voor! - en plotseling kwam ons die gedachte: zou het voor de kinderen uit het hoge huis bij het Janskerkhof niet aardig zijn in dit besloten gaardje van oude bomen te komen rapen en eten? Alleen al de geur, alleen al het gezicht... de prentjesbomen achterin, fonkel-rood tussen het nog gave groen.

Dat zijn we toen de andere dag gaan vragen en daaraan dank ik die ogenblikken van joumtoufstemming — volkomen als die mijner kinderjaren! — in de zonvergulde, stil lispelende tuin.

Ook zijn ze, de woensdag daarna natuurlijk, gekomen... maar ditmaal wil ik eens kort zijn.

Onze zondagen

Onlangs las ik ergens een vertelseltje hoe iemand zijn vriend, die beweerde elke oudejaarsavond om twaalf uur het oude jaar te voelen 'wegsluipen', van diens inbeelding genas. Hij zette eenvoudig de klok een uur vooruit en de ander constateerde het mysterieuze

116.