Plattelandjes

door, maar het werd bezwaarlijk. 'De "poten" willen niet meer.' Dus zouden we hem misschien niet meer geregeld elke vrijdag in het dorp zien en horen? Hij schudde weifelend het hoofd. En terwijl ik het nu schrijf, denk ik aan de vele najaarse vrijdagen, als het hier zó stil is, dat je schier elk blaadje in de tuin hoort neerdwarrelen en vallen, elke zucht van wind... en terwijl je aan het open raam daarnaar luistert, en juist als het luisteren tot mijmeren vervloeit... hoor, hoor... in de verte, gedempt als achter mist... het orgeltje, de harmonika, de bekkens en bellen, alles in één handgreep gedreven... de kleine triangel was nooit van zo ver hoorbaar, en komt de komende winter helemaal niet meer mee...

Winter... het ziet er bijkans al naar uit! Maar niet die middag toen ik met hem praatte, juist tegenover het hek van de kwekerij, een ganse akker waar nu, omzoomd door lage, rietgedekte huisjes, één bonte kleurenfonkeling van dahlia's praalt, toen scheen de zon en er ploften stekelballen van kastanjes in de stilte op de lege, witte weg, en rolden tot het zijpad waarop wij stonden en praatten. Hij was een deel van de zomer in Duitsland geweest bij zijn familie, en ze hadden hem daar willen houden, maar zijn hart trok naar hier, waar zijn vrouw begraven ligt... en al de herinneringen aan een liefdevol, kommervol samenleven. Dat zei hij niet, maar het was in zijn donker, diepliggend oog. En even stonden we zwijgend.

Toen flitste daar blikkerend over de witte hoofdweg een fiets voorbij en een stem kwam door de stilte met woorden, die ik eerst niet verstond en toen begreep als voor mij bestemd. 'Dat wordt een Plattelandje', riep de stem, die ik niet kende en die mij, verrast opkijkend, deed ervaren dat ik het gezicht evenmin kende. De oude man had niets verstaan, vertelde verder. Van zijn Bruder en zijn neefjes en nichtjes ginder, van zijn goede, hartelijke buren hier, in het Hilversumse buurtje.

'Dat wordt een Plattelandje!' Lachen of kriebelig worden? Neen heus... neen heus... toch niet daarom had ik die oude man aangesproken, toch niet daarom stond ik met hem te praten? Neen, we

113.