Plattelandjes

tussen de geweldige grijze zuilen, onder de schijnselen van het gekleurde glas... ik weet alleen, dat de spottende en cynische opmerkingen niet steeds de toeschouwers, maar soms ook de meesterwerken betreffen en dat ik, bij het snelsmeltend gefluisterde 'zo devoot' van een vreemde dame naast mij, met een zekere boosaardige voldoening constateerde, hoe de meeste gezichten van die 'aanbidden-den' van het Lam af en naar de toeschouwer toe geschilderd zijn... En ik dacht aan de vorige keer, dat ik stond en staarde naar datzelfde Lam, in gezelschap van luitjes, die drie minuten van het Rijksmuseum woonden, er nimmer kwamen, en op dat reisje kerk in, kerk uit meenden te moeten hollen, geen deur passeerden, waarachter 'iets te zien' was...

Chartres was verrukkelijk, na kilte en somberheid, stralend in volheid van zon, en wie onzer zou het wagen, van haar kathedraal zelfs iets ten goede te zeggen? Voor onze kleinheid is zij te groot en juist daarom moest men haar niet dadelijk willen vatten, willen loven, willen 'mooi' en 'prachtig' vinden...

Buiten, aan de zonoverschenen, duizelhoge grijze muren, bloeiden de muurbloemetjes tot heel, heel hoog in lichtgouden plakkaten... en dat was mooi en de oude, rotsige huizen rondom waren mooi en het hele plein, en de school — die ik voor een klooster hield, zodat ik de binnenplaats opliep en een boze meester tegen het lijf! - lieflijk en zoet was het al in die heerlijke meizon... en dat is de schoonheid die binnen het bereik van de gewoon-gevoelige en de doorsnee-ontwikkelde ligt en zie, de mensen keken er niet naar! Lachend, babbelend kwamen ze er door heen de trappen opgelopen, als was het daar buiten een barre hei en pas binnen, maar daar ook onmiddellijk, als op commando, daar werden de gezichten strak, hoog-ernstig en de ogen doolden tussen de zuilen, verloren zich in de schemerige hoogten en de vingers wezen en ze onderrichtten elkaar over de schoonheden, waarover ze lazen in hun reisboeken of die ze van horen zeggen kenden, maar niet zagen... anders zouden ze over dat plein en langs die huisjes niet zo gevoelloos-parmantig aan zijn komen stappen...