De klas van 12

WINTER OP DE MOLEN

gedacht en het schouwspel bleek ongemeen boeiend. De wijde akkers, bedekt met sneeuw, tintelend in de zon als diamantpoeder, over zilveren velden uitgestrooid, de brede, gladde tocht, de vrolijke vlaggen en wimpels, de fleurig-opgetooide bruine, zwarte, witte paarden, de bont-beschilderde en versierde arren, de fantastische, kleurige, ouderwetse klederdrachten.... alles door elkaar heen bewegend onder vrolijk gepraat en geklingel van honderden belletjes, tegen een achtergrond van in het puurste hemelblauw vervloeiend blank.... het was als een levend schilderij, waarlijk een lust voor het oog.

En dan het uitzicht van de brede molentrans af, tot ver, ver, in de horizonten, veel verder, op veel meer vredige torentjes, verstilde molens dan van de begane grond. ,,Ik wist niet dat die paar meter zó’n verschil konden maken,” riep Lien Doezer verrukt. Ze keek naar alle kanten. Haar ogen straalden van genot en van dankbaarheid, en in een behoefte die te tonen aan de mensen, die haar dit feest bereidden, had ze haar arm om Marie’s schouder heen geslagen. Ze was zo’n echt dankbaar natuurkind, Lien. En overal die zon, die verrukkelijke winterzon. „Haast al te mooi....”

,,Ja,” lachte Mol, die plezier had in haar vreugde. „Zeg dat maar wel juffertje. Het zou wel eens kunnen gaan dooien.... Het is nog zo vroeg in de tijd....”

„Ik moet u de groeten van moeder brengen....” zei Gientje zachtjes tegen juffrouw Mol. „U bent immers moeders buurmeisje geweest in grootvaders dorp?”

De scherpe, blauwe ogen achter de bril keken onderzoekend in de heldere, kinderlijke, haast nog blauwere ogen, maar ze ontdekten er niets dan oprechtheid in. Buurmeisje.... meer had mevrouw Aben haar dus niet verteld. En wat een aardig kind vond ze Gientje. Mooier nog dan haar moeder, maar minder levendig leek ze. Massa’s arren namen aan de wedstrijd deel — iedereen was verbaasd, dat nog zoveel mensen in de omtrek er een bezaten! — maar alles liep vlot van stapel en tegen

89