De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

even met de mond vol tanden stond en Jeanne lachte zelf maar mee. Wat die Lea uit de hoek kwam, de laatste tijd! Gientje verscheen die morgen het laatst op het plein. Ze vond het een allergezelligst plan, maar ze wist niet of ze zou mogen, ze was pas verkouden geweest.... „Och ja?” spotte Leida. „Wat treft dat ongelukkig. Wat zal je dat spijten!”

„Hoe bedoel je?” vroeg Gien argeloos.

Leida haalde de schouders op, ze dacht er alweer „het hare” van.

Maar de volgende morgen zag ze tot haar grote verwondering Gien met een blij gezicht op Marie Mol afgaan en haar verwondering steeg nog geweldig, toen ze Gien hoorde zeggen:

„Moeder vindt het goed, hoor! Zeg, ik wist helemaal niet, dat onze moeders nog kennissen van elkaar waren. Daarom mag ik nu ook. Moeder zei, ze weet zeker dat jouw moeder wel zal oppassen dat ik niet in de tocht sta, en zo....”

„Kennissen?” stamelde Marie. „Neen, daar wist ik ook niets van. Daar heeft moeder nooit iets van gezegd.” Leida Verkruysen stond stom verbaasd. De rijke, deftige mevrouw Aben, die er equipage op na hield, en de moeder van dat boerse molenaarskind —, waren dat kennissen? Ze ging gauw naar het tweetal toe.

„Zeg, hoe laat denk je dat de wedstrijd begint?”

„O, kom jij dan ook?” vroeg Marie. „Waarom heb je dat gisteren niet dadelijk gezegd?”

„O.... ik weet niet.... ik wist gisteren nog niet zeker of ik kon....”

En zo kwam het dat Leida Verkruysen ook van de partij was. En Nel van Zanten, die altijd graag bespiegelingen hield over hoe alles gelopen zou zijn, als dit of dat eens anders was gelopen, gaf nog lang daarna haar beschouwingen ten beste over de gevolgen van Leida’s meegaan naar de harddraverij....

De deelname was nog veel groter dan de meesten hadden

88