De klas van 12

WINTER OP DE MOLEN

had gezegd, dat je niemand kon overslaan, als je noodde in het algemeen.

Daar kwamen de meisjes Doezer aan en Anke bracht gauw Marie’s uitnodiging aan hen over. Ze zag, dat Marie al een kleur kreeg bij de gedachte, de woorden van zoeven te moeten herhalen.

„O, leuk!” riep Lien dadelijk. ,,En voor ons zo makkelijk. We stappen dan bij jullie halte in. Iedereen komt toch op schaatsen?”

,,Natuurlijk. Te water is de kortste weg.”

Anna moest nog even nadenken, of ze het kon schikken met haar werk, maar het zou wel lukken, meende ze. Tine kreeg een kleur van plezier. Ze hoopte toch zó dat moeder haar die dag nu eens zou kunnen missen. Ze zou alles op haren en snaren zetten.... ze had nog nooit zo iets gezien.

Door en Nel konden onmogelijk. Diezelfde middag zou de grote spekrijderij zijn....

„Om springlevende halve varkens!” riep Door ertussen.... en ze hadden Piet Siegenbeek plechtig beloofd te komen kijken en hem met krijgskreten aan te moedigen. Er waren vele en gevaarlijke mededingers. Daar konden ze niet meer af. Zonder de krijgskreten was Piet verloren. Ook Lettie en Lea hadden verhindering. Die waren samen bezig aan twee gelijke verjaarsjurken voor Lettie’s zusje Cor en voor Lea’s zusje Roosje, en ze konden geen uurtje missen. Let had trouwens geen schaatsen en ze vroeg ze ook liever niet, het was tegenwoordig weer meer dan treurig gesteld met haar vader. Daarom zei Lea maar erg nadrukkelijk, dat zij en Let onmogelijk konden.... ,,Voor jou moeten er natuurlijk eerst balken onder het ijs liggen!” kon Jeanne toch weer niet nalaten te zeggen, en Lea sloeg de handen ineen van geveinsde bewondering.

,,Wat kan jij toch goed raden. Voor jou valt nu letterlijk niets te verbergen!”

Ze lachten allemaal, omdat de snedige Jeanne nu eens

87