De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

„partij”, met „invitaties”, maar een eenvoudige toestemming om van de gunstige ligging van „De Wilde Jager” te profiteren, met, natuurlijk, een hartversterking tegen de kou.

De hele avond onder haar huiswerk door en daarna, terwijl ze zich uitkleedde, en die volgende morgen nog eens weer, herhaalde Marie in zichzelf haar moeders woorden, en prentte ze zich in het hoofd, om het toch vooral goed te zeggen, en moeders bedoeling precies weer te geven —, en daardoor klonk het die volgende morgen dan ook wel een beetje als een van buiten geleerd lesje: „dat iedereen op de molen welkom zou zijn en dat er „voor de liefhebbers” na afloop chocola en krentenbrood klaar zou staan....”

„Wat prettig voor die „iedereen”, en wat leuk voor die „liefhebbers”!” plaagde Jeanne Sixma, met haar spottend lachje. Leida Verkruysen, die zich als steeds in de buurt van het „deftig drietal” bevond, lachte uitbundig, alsof Jeanne een uitgezóchte geestigheid had verteld, maar Marie werd vuurrood en keek zó bedremmeld, dat Jeanne dadelijk spijt had.

„Ik begrijp wel, wat je bedoelt, hoor, maar ik kan niet, er is juist die dag iemand jarig bij ons.”

„Dat zal wel” —, dacht Leida, en zocht Jeanne’s ogen in een blik van spottende verstandhouding te vangen, maar het lukte niet. — „Dat zal wel! Natuurlijk een uitvluchtje. Ze bedankt er voor om bij die boerentrien....”

„Dat is waar ook, je grootmoeder is die dag jarig,” bevestigde Anke nu plotseling Jeanne’s woorden. „Maar ik wil heel graag komen, Marie. Het zal een enig gezicht zijn, van jullie molen af....”

„Die hangt natuurlijk weer de edelmoedige uit,” dacht Leida schamper. En ze zweeg. Marie had nog niet rechtstreeks tot haar het woord gericht. Het linkse, boerse kind voelde heel goed hoe de ander over haar dacht, ze had haar zelfs liever niet gevraagd —, maar haar moeder

86