De klas van 12

WINTER OP DE MOLEN

„Waarom zou het zo ver weg zijn?” vroeg Lea. „Waarschijnlijk omdat ze uit de hele omtrek komen,” meende Lien. „Maar wat een bof voor jou, Marie!” Marie zei niets. Ineens was een plannetje bij haar opgekomen, waarover ze nog niet spreken wilde. Eerst weten wat moeder ervan denken zou!

Die middag thuis begon ze er dadelijk over.

„Moeder, mag ik de meisjes uit onze klas hier vragen voor de arrenwedstrijd? Er is toch op de omloop plaats genoeg. Dan heb ik óók eens een partijtje.”

Haar moeder gaf niet dadelijk antwoord, ze keek peinzend uit het raam van de lage, lange molenkamer tussen de zorgvuldig-onderhouden bloempotten door, de besneeuwde velden over. Ze was een al tamelijk oude, magere vrouw uit de kleine boerenstand, hoogst eenvoudig gekleed in schootjak en bonte boezelaar, maar met een fijn, verstandig gezicht en klare, blauwe ogen onder een nog nauwelijks gerimpeld open voorhoofd. Haar stalen bril gaf haar bijna iets geleerds.

„We zullen er straks met vader over spreken.”

„Goed moeder.”

Gehoorzaam zette Marie zich aan een kleine, voor haar ingerichte hoektafel en begon dadelijk haar huiswerk te maken. Boven hun hoofden bonkte en stampte de molen, dat alles in de kamer zachtjes dreunde, maar ze waren aan het dof en eentonig geluid sinds lang gewend en merkten het niet meer. Verder was het stil.

Op haar pantoffels liep de moeder van de kast naar de tafel en weer terug, om voor het brood-eten te zorgen, ze wierp nu en dan een blik op het toverachtig-mooie buiten en dacht over het verzoek van haar dochtertje na.

Ze wist eigenlijk niet goed wat ze moest doen....

Marie was een „nakomertje”, de drie anderen, ouderen, twee broers en een zuster, al sinds jaren getrouwd en het huis uit —, gelukkig vlak in de buurt getrouwd en allemaal even welvarend — allemaal even sterk en gezond. Marie alleen was van haar geboorte af een zwak kindje

83