De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

Er bromde iets in Nel van Zanten, dat baande zich een uitweg en werd een schaterlach.

„Wat is daar nu aan te lachen?” vroeg Leida gepikeerd. „Ik wil er ook wel om huilen,” zei Nel. „Als je dat misschien liever hebt. Het is ook eigenlijk meer om te huilen!” Maar meteen barstte ze weer in lachen uit.

„Net een ansicht! Zo „beeldig” als een „ansicht”. De Natuur! Wat een eer voor de Natuur! Zó iets....”

Het leek een ogenblik of ze werkelijk zou gaan huilen, maar Anke wist haar te kalmeren.

„Kom Nel, wind je niet zo op. Leida heeft dat natuurlijk helemaal niet bedoeld.”

„Niet bedoeld? Ik weet absoluut niet waar jullie het over hebben! Wat heb ik in ’s hemels naam miszegd? Dat moet jij me dan maar eens uitleggen, Anke.”

Anke lachte even.

„Neen, dat kan ik niet, hoor! Er is niets aan uit te leggen. Jij en Nel bent nu eenmaal vuur en water.”

Leida zweeg. Ze kon Anke niet zeggen hoe ze Nel langzaam aan was gaan haten. En ook Nel zei niets meer. Ze voelde plotseling spijt van haar hoongelach en bittere woorden, ze voelde ook medelijden met de lelijke Leida. Kon ze het dan ten slotte helpen, dat ze zo lelijk was en zo kleinzielig en zo jaloers?

Sinds Door in haar dwaasheid had gebabbeld over de „razend-interessante drukke correspondentie” van haar, Nel, met een „toekomstig Dichter” deed Leida helemaal onmogelijk tegen haar.

„Gaan jullie nog naar de arrenwedstrijd kijken?” bracht Anke het gesprek op een ander onderwerp.

„Ik hoef er niet heen te gaan,” vertelde Marie Mol, die tot dusver enigszins verbijsterd had gezwegen, daar ze niet recht had begrepen wat er eigenlijk gaande was tussen Leida en Nel. „Ik kan alles prachtig zien van onze molen. Het is op onze tocht! En als je op de omloop staat, kijk je er precies op neer. De vlaggetjes en de palen staan er al.”

■82