De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

staande „nieuwe moes” al van Tine afscheid genomen. Maar zij hadden permissie om te blijven tot de trein wegreed.

„Nu zijn we er, geloof ik, allemaal....” zei Door tegen Lien. En ze merkte ineens dat ze klappertandde. Er hing voor haar ook wel veel van het examen af. Slaagde ze, dan kwam er misschien dadelijk een plaats voor haar open, dan ging ze al heel gauw geld verdienen.... voor een nieuwe canapé.... voor allerlei nodigs en nuttigs, ook leuks en gezelligs.... Maar o, als ze nu eens zak;e ... „Zeg Lien.... als ik toch zak....” Ze greep onverwacht Lien bij de arm.

„Je bent idioot!” zei Lien. „Jij zakken.... Klappertand je nu echt, of doe je het maar voor de mop⁷”

„Echt.....” verzekerde Door, en haar tanden klapperden

nog harder.

Maar een seconde later was ze examen en alles vergeten, v/ant daar kwam Leida Verkruysen door de controle, in een nieuwe, helgeruite jurk, een damesachtig hoedje op het hoofd. En o.... en o.... ze was niet alleen!

„Kijk, Lien.... Lien.... dat onwijze kereltje van het stadhuis is met haar meegekomen, ze heeft hem op sleeptouw genomen, hoor!”

Ja, Leida Verkruysen had een verovering gemaakt.... een bleek, dood-verlegen, rossig volontairtje, met een héél klein kopje, dat zich nu niet te bergen wist en zenuwachtig met de ogen knipperde onder de blikken uit zoveel meisjesogen.... nieuwsgierige, verholen of onverholen spottende blikken.

Maar Leida liep trots en fier naast hem in haar geruite jurk, met haar damesachtig veren hoedje, en ze groette erg uit de verte en erg uit de hoogte, als hoorde ze er nauwelijks meer bij, en ze voerde het verlegen mannetje naar de stille kant van het perron en begon daar een heel gewichtige, en een ernstig-intieme conversatie, en ze liep met damesachtige kleine stapjes en legde nu en dan een lichtgrijs gehandschoende hand op zijn donkergrijze

276