De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

hun troepje het eerst op het perron verscheen, maar dan een kwartier voor de tijd.

„Nu we allemaal bij je zijn.... vindt je het misschien niet zo erg..... dat er geen mens is van jullie thuis...?” fluis

terde Door Lien in het oor. Ze hing zelf zo aan „thuis”. Ze bleven niet lang alleen.

Daar kwam Lea al aan, met haar vader en haar broertje Daaf en met Corrie en Bart Brons. Die moesten natuurlijk ook hun zuster uitgeleide doen. Maar Let was er nog niet.

Even later stonden Door’s zusjes met Daaf en Bart en Corrie in bewondering gebogen over een prentbriefkaart uit Zwitserland —, smaragdgroen, turkoois-blauw van woud en meer, met fel robijnrood van daakjes. Uit Zwitserland, van Moeder. En Let had stellig een brief!... Prentkaarten waren iets nieuws en nog iets zeldzaams in die dagen, de mensen legden er in albums collecties van aan....

„Hallo, Door en Lien en An!”

Lang en mager, een heel eind uit boven de „aandoen-lijken”, wie ze ieder een arm gaf, kwam Nel het perron op gewandeld. De oude heer zag er als altijd genoeglijk-deftig uit, maar het oude mevrouwtje was een beetje aangedaan en keek telkens met een vochtig oog naar haar kleindochter op, en veegde zich dan weer met haar zakdoek over het fijne, rimpelgezichtje. Haar man moest haar een wenk geven, eer ze Nel’s arm even loslaten wou. Nel liep nu meteen naar Door en haar troepje, en Door ging dadelijk eventjes met haar naar het grootouders terug.

Inmiddels waren ook andere reizigers gekomen, die met dezelfde trein mee wilden naar stad; ze keken verbaasd naar al die kinderen en jonge meisjes en volwassen mensen, zo vroeg op de dag.

„Nog elf minuten,” zei Bart tegen Daaf. „Als Let nu maar wat vroeg komt. Ik weet zeker, dat ze een brief heeft.” „Daar is ze. Met Wim! Ze heeft de brief in haar hand.”

274