De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

„In het begin van de zomer. We aten zulke heerlijke groentesoep thuis die dag. Ik proef ze nu ineens die groentesoep.”

„Ja, het was in de eerste klas....” zei Anke peinzend, voor zich uitstarend.

„We moesten eigenlijk alles wat we die vier jaar gezongen hebben, vandaag voor het laatst nog eens kunnen zingen. Als je iets zingt, dan is het net of alles weer terugkomt, of je alles weer beleeft van toen,” zei Nel.

„Hoezo.... beleven?” vroeg Jeanne weifelend.

„Ja,” viel Leida Verkruysen dadelijk bij, met een spotlachje. „Ik begrijp ook helemaal niet, wat Nel nu weer bedoelt.”

„Ik wel....” kwam Lea.

„De een heeft het misschien wel, de ander niet,” opperde Tine.

„De meesten dan toch niet,” meende Jeanne.

„De meesten wèl!” bestreed Lien.

„Niet met alles....” dacht Marie Mol. „Soms wel, en soms •niet.”

„Is de geheime vergadering uit?” mengde zich nu de leraar in het gesprek. „Waar ging het over?”

Lien legde het hem uit.

„Wat denkt u er eigenlijk van, meneer? Hebt u het zelf ook niet, dat u alles wat voorbij is weer beleeft als je de liedjes zingt, die je leerde of zong in die tijd? We hoorden u zoeven neuriën van „Zeg, ik hoor u altijd dromen,” en toen raakten we daarover aan het praten. We dachten: het zou zo aardig zijn, alles van al die jaren nog eens te zingen, nu de laatste les.”

„Alles in één uur?”

„We zouden kunnen kiezen.”

„En dan eerst....”

„Zeg, ik hoor u altijd dromen”, natuurlijk!”

'Ze zongen het lied dat Door aan die heerlijke groentesoep had doen denken. Sommigen zongen het met gezichten van „Wat heb je daar nu aan?”, maar de meesten

268