De klas van 12

HET EINDE

de kale grote kamer. Een bleek twaalfuurszonnetje en de vochtige geuren uit de tuin, natte aarde en bottend kruid door open deuren binnen dringend, vergoedden het tekort aan meubels ruimschoots.

Lien werd heftig met Piet geplaagd, vooral door de twee lingen, bengels van twaalf jaar. Mijnheer Siegenbeek plaagde dapper mee —, hij beweerde dat Piet nu zeker op kantoor met zijn boterham zijn nagels zat te verslinden van nijd dat hij in het middaguur niet thuiskomen kon. „Zie je....” zei Door vertrouwelijk, toen ze weer naar school liepen. ,,Nu hebben we toch zóveel geld en we kunnen maar geen nieuwe meubels kopen. We maken alles op. Vader net zo goed als wij. Maar we hebben dan ook een enig leven!”

„Eeuwig gasten en logé’s,” lachte Nel.

„Ja, dat was altijd ons ideaal,” bekende Door. „Dat hebben we tenminste bereikt. Voor meubels wacht vader nu maar op zijn zilveren ambtsjubileum....”

„Zachte wenk!” lachte Anna.

„Moet je net Door hebben,” protesteerde Lien.

„Och, ze meent het immers niet....”

,,’t Laatste uur zangles.”

„Ja.... als hij nu maar niet weer begint over God Doet Alles En Bestuurt Fiks.”

„Marie Mol heeft zeker zó’n ceel vragen.”

„Neen, want in muziek-theorie is ze juist heel knap.” „Wat zouden we dan doen?”

„Afwachten.”

Dat allerlaatste schooluur werd een verrassing. Ze stonden voor het raam en zagen over het plein mijnheer Bree-baart komen en tikten op de ruiten en wuifden hem toe •—, ze waren nu toch geen leerlingen meer. Hij lachte en groette overdreven diep met zijn hoed, ze hoorden hem binnenkomen, ze hoorden hem neuriën van: „Zeg, ik hoor u altijd dromen, van die goede oude tijd.” Toen zweeg hij ineens, want de baas sprak hem aan.

„Dat hebben we in de eerste klas gezongen!” riep Door.

267