De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

zelf nog eens voor alle zekerheid met zijn vader en met hun dokter van toen gesproken —, en beiden hadden hem opnieuw gerustgesteld. Hij moest zijn moeder natuurlijk niet nodeloos prikkelen, maar van een hartkwaal was geen sprake.

Jeanne keek nog eens naar Door, die nu zwijgend haar thee dronk. En ze dacht: ik moet het haar toch eigenlijk vertellen, dat van die hartkwaal niets waar is, ik mag Let niet op die manier zwart maken bij haar. Maar ze was zó woedend op Wim Wendelaar, en, zonder het te weten, zó jaloers op Let, dat ze het niet over haar hart kon krijgen, eerlijk de waarheid te zeggen.

Door wilde nog iets vragen, maar daar stond plotseling Let zelf in de deur.

,,Ik heb wel drie keer gebeld!” riep ze lachend. ,,Maar niemand hoorde me. Eindelijk heeft je vader mij opengedaan, Door!”

Met haar violet-blauwe ogen, kopergoud haar en fijne, blanke huidkleur, gekleed in een eenvoudige pauw-blau-we jurk van eigen ontwerp en eigen maaksel, zag ze er zo bijzonder uit, dat de anderen een ogenblik sprakeloos naar haar keken. Je kon duidelijk zien dat de jurk geen tien gulden had gekost, misschien niet meer dan vijf, en toch had Gien er in haar mooiste kleren nooit zó gekleed, zo elegant uitgezien. Zelfs Leida moest het zichzelf bekennen: als Let inderdaad, zoals ma soms vreesde, „een beetje aan de rare kant” was, dan kon je het toch in elk geval niet aan haar zien.

Nel schonk haar gauw een kopje thee in, maar Let wilde niet dadelijk gaan zitten. Ze moest eerst alles op haar gemak bekijken.

„Ben je niet weggewaaid?” vroeg Anke. „Even voor je kwam was er net zo’n vreselijke rukwind.”

Let scheen een beetje verlegen met die vraag, ze aarzelde even, voordat ze antwoordde:

„Ik ben met een rijtuig gebra.... gekomen....”

„O....” En even viel er stilte.

244