De klas van 12

DE STORM

„amtbswoning” plechtig zou worden ingewijd. De „feestlokalen” zouden worden versierd en er was zelfs een illuminatie beloofd....

„Ik vrees het ergste voor de illuminatie,” zei Tine lachend, als slot van haar overdenkingen.

Heftig rammelden de vensters; wind en regen betwistten elkaar de voorrang.

„Natuurlijk, de vetpotjes worden kletsnat. Wat jammer.” „Kijk, een lichtje, een lichtje!” jubelde plotseling Keesje, naar buiten wijzend.

Het was de postbode en hij kwam door het duister naar hun huis, in zijn lange, blauwe manteljas, waaronder hij veilig de brieven verborgen hield. Zijn platte leren pet glom van het nat.

„Het is Hoorn,” zei Ans.

Keesje tikte tegen de ruiten. „Dag Hoorn, dag Hoorn!” De oude lachte de drie kinderen vriendelijk toe. Zijn gezicht was nat en rood van het lopen in regen en wind. Even later klepte de brievenbus en Peter wilde naar de deur gaan, maar op de trap klonken stappen.

„Daar komt vader al van boven, nu gaat vader zelf wel kijken wat Hoorn heeft gebracht.”

„Een brief voor jou, Tine.”

„Dank je. O, van thuis.”

Haastig scheurde Tine de envelop open, nam er het dunne dubbele velletje met het welbekende handschrift van haar vader uit. Onder de schommelende lamp stond ze en las haastig vaders brief.

Kroon was naar het raam gegaan en keek over de hoofd-jes van zijn drie kinderen naar buiten.

„Vader, je brengt Tine toch wel naar de partij van Door Siegenbeek?” vroeg Ans bezorgd.

„Ja, want ze is toch óók je kindje!” vleide Keesje.

Tine keek even op van de brief naar het groepje aan het raam....

Ze zouden haar wel missen toch in het begin, een poos misschien, Ans het langst. Maar als ze eenmaal alles wis-

235