De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

hem vreemd gebleven, zijn hele leven....” Zijn stem versmoorde.

Hij trad terug van het graf en Nel keek naar de schat van witte bloemen, die de opening dekte, die het zwarte kleed verborgen hield.... het was als zag zij ze nu voor het eerst, het leek als was de hele wereld herleefd. Vreemd, dat ze nu geen verdriet kon voelen.... enkel be-vrijding.... en een wonderlijke dankbaarheid.... Ze had

zichzelf teruggevonden.... ze wilde niet langer in zelfmisleiding en opgeschroefdheid leven....

Nu sprak mijnheer Lichtenberg, als oudleerling; een stijve, saaie man met een neusstem, die haast niet uit zijn woorden kon komen.... maar hij maakte het gelukkig kort.... en na hem trad dan eindelijk Marius Mast naar voren, om namens de leerlingen te spreken.... maar het lukte niet.... hij zwaaide met het papiertje in zijn hand, opende zijn mond als een vis die naar adem snakt.... er

228