De klas van 12

ZUSTERVETE

kwam geen enkel geluid en ineens keerde hij zich om en verborg zich tussen de mensen.

Nel wilde niet meer zien. Ze wist wat er nu komen ging. De kist zou nu met zware scheppen zand langzaam worden bedolven, de kuil tot de rand gevuld. De dragers bukten zich al naar de met bloemen bedekte baar.

Waar was Door? Toch nog niet weg? Neen, daar liep ze, zich verwijderend van het graf, een laantje van treurwilgen en sparretjes in, alleen, gelukig alleen. Nel’s hart bonsde, nu ze haar achterop liep.

„Door....”

Door keek om en Nel zag haar gezicht verwrongen van het huilen. Maar een glimlach verscheen om haar mond, nu ze Nel voor zich zag staan. Even bleven ze zo, zonder een enkel woord, zonder een gebaar, dan namen ze eikaars arm en wandelden tussen de graven weg. Langzaam verwijderden zich mensen en kinderen, verspreidden zich naar alle zijden.

,,Kijk, daar staat juffrouw Bloemhof.”

,,Had jij haar ook al gezien?”

,,Ja, ze stond tegenover mij”

,,Zullen we haar even gaan aanspreken?”

Het tengere mensje stond alleen bij een heel oud graf. Haar zwarte schoudermanteltje bewoog even in de warme zomerwind.

,,Dag, juffrouw Bloemhof....”

„Zo Nel.... en Door.... Hoe gaat het...? Och, wat ben jullie allemaal groot geworden. Volwassen dames. Mijn laatste klas, jullie, weet je wel.... En nog altijd even dikke vriendinnen...?”

Ze spraken nog even over mijnheer Adelink.

„Ik had nooit gedacht, dat ik die goede man zou overleven. Maar je kunt het nooit weten.”

Neen, je kon het nooit weten. En Nel dacht ineens aan de „aandoenlijke ouden”. Wat zouden die blij zijn! Door moest dadelijk mee naar huis.

Lien Doezer zag ze samen het hek uit en de laan afgaan,

229