De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

„O....” zei Door, en hield ineens op. Ze had willen vragen of Hillegonda zelf geen tijd voor dergelijke karweitjes had, maar ze hield zich in. Nel leek weer heel prikkelbaar en de ouden zaten al zo angstig te kijken.

,,Ja, en nu had ik je willen vragen, je schrijft een zoveel mooier hand dan ik, je zoudt er mij een groot plezier mee doen: het is niet zo heel lang, kijk maar.”

Ze reikte Door het papier over.

,,Drie afschriften zou genoeg zijn. En dan één voor mijzelf. Dus vier. Vind je het héél erg, om het voor mij te doen? Je schrijft zoveel mooier dan ik.”

Door nam het papier aan en keek het gedicht eens vluchtig door. Ze was geen frik, maar wat ze daar nu zag staan, was toch wel heel bar. Het ging over „vijandige rassen”, maar er stond „rasschen”, met een ,,sch”. En daarop rijmde „opgewasschen!” En verder kwam er iets in van een „nooit verzaadde muil” en van „in bloed ge-baadde volkeren”. Taalfouten als dikke, vette koeien, die niet haar, maar Nel zouden hebben doen griezelen, wanneer een ander ze had geschreven. Nel was immers overgevoelig voor taal- en stijlfouten: „schijnbaar” voor „blijkbaar” bezorgde haar kippevel, en als ze iemand hoorde zeggen „ik herkon hem niet,” viel ze bijna van haar stokje, naar haar eigen beweren.

„Heb je het zelf al gelezen, Nel?”

„Ze heeft het ons voorgelezen.”

„Hoezo...?”

„Ja, zie je.... ken je dat verhaal van die Chinese kleermaker?”

Een wantrouwige uitdrukking verscheen in Nels ogen. „Neen, wat was dat?”

„Het is een verhaal van een Chinees, die voor iemand een broek moest maken. En in de oude maatbroek zaten twee stukken, een op de knie en een van achteren. En toen maakte hij in die nieuwe broek ook twee stukken, één van achteren, en één op de knie.”

212