De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

vriend van hem, die dokter.... over zijn „naastbijliggende plichtjes”.”

Er kwam iets dreigends in Nel’s ogen, maar Door zag het niet, ze sprak verder, eerst haperend, dan vaster.

„Zie je, Nel, ik begrijp je natuurlijk heel goed.. . dat je je alles van de oorlog vreselijk aantrekt.... en ook van die moderne verzen.... maar nu we het over „Woutertje Pie-terse” hebben.... vind-je niet jou naastbijliggende plichtje, dat je eens een klein beetje meer om je grootouders denkt.... Je eet niet genoeg, en je neemt geen room.... en waarom eigenlijk niet.... en ik vind het zo kinderachtig.... en je verwaarloost ze dat het schandelijk is.... en alles om zo’n wildvreemd mens....”

Ze zweeg, en keek Nel aan om een antwoord, maar Nel was de kamer al uit.... en Door zat beteuterd als met haar woorden in haar mond.

De volgende dag op school deed Nel heel koel, en Door hield zich alsof ze het niet merkte, bleef om vier uur als gewoonlijk op haar wachten en praatte over koetjes en kalfjes, nu Nel niet op het de vorige dag gebeurde scheen te willen terugkomen. Maar plotseling bleef Nel staan, als had ze al gedurig met zichzelf overlegd en was nu tot een besluit gekomen.

„Ik moet je nog zeggen, waarom ik gister zo ineens weggelopen ben, toen je dat zei, over „Woutertje Pieterse”.” Door was ook blijven staan. Ze zei niets, keek enkel vragend.

Ze liepen weer verder.

„Zie je, Door.... het is op het ogenblik zó met me.... of ik gelijk of ongelijk heb, dat doet er niet toe.... maar ik kan niet tegen al die aanmerkingen, die zedepreken.... het maakt me razend.... het brengt me buiten mezelf....”

Door zei niets.

„Als je daar rekening mee wilt houden.... en anders.... anders....”

Door wankelde. Alles aanzien.... hoe dwaas Nel ook deed, hoe ze haar gezondheid verwaarloosde, haar groot-

210