De klas van 12

ZUSTERVETE

ook verkeerd gehandeld, de afgelopen winter, met „Balletje Gehakt”, en toen had Nel haar óók terechtgewezen, en zij had dat van Nel verdragen, in het besef dat zij ongelijk had gehad („Balletje Gehakt” was nu gelukkig eindelijk verloofd!); nu moest Nel ook van haar een aanmerking kunnen verdragen. Maar Nel verdroeg niets, van niemand, misschien juist niet omdat ze wel voelde, wat haar werd verweten, en hoe terecht. Zo was het dan al eens bijna tot een breuk gekomen tussen de beide vriendinnen....

De kranten hadden die dag weer verpletterende oorlogs-tijdingen gebracht en Nel was opgewondener dan ooit. Met grote stappen liep ze Door’s zolderkamertje op en neer.

„O, was ik maar een jongen, was ik maar een jongen. Dan wist ik wel wat ik deed. Dan nam ik dadelijk dienst, dan was ik morgen op weg naar Transvaal.”

„Je lijkt Woutertje Pieterse wel,” antwoordde Door. „Die had immers ook zo graag met de Grieken tegen de Turken willen vechten. Maar hij was te klein en hij droeg zijn buisje in zijn broek.... of zijn broekje in zijn buis ■— hoe was het ook weer?”

„Ja,” zei Nel. „Die Grieks-Turkse oorlog was net zo iets als dit, geloof ik. Ik kan me nu pas in dat gevoel van Woutertje verplaatsen....” Even zweeg ze, en voegde er dan peinzend bij. „Er is toch wel erg veel moois in „Woutertje Pieterse”.”

Plotseling kreeg Door een inval....

„Zou jij zelf als Woutertje willen zijn...?”

„O ja...!”

„Maar ik bedoel niet alleen het vechten tegen de Turken.”

„Wat bedoel je dan?”

Nel was blijven staan en keek Door aan. Iets in Door’s toon deed haar op haar hoede zijn.

„Wat bedoel je dan, zeg?”

„Eigenlijk bedoel ik.... wat hij zegt... of eigenlijk die De Klas 14    209