De klas van 12

DE KLAS VAN TWAALF

regels solo en daar vielen de anderen in.... Het waren, meldde het programma, oud-Duitse Kerst- en kermis- en bruiloftsliedjes, en het was natuurlijk vooraf zorgvuldig ingestudeerd, want het klonk uitstekend, maar de gebaren en houdingen waren zo spontaan, dat toch de illusie werd behouden alsof daar in de gezellige kroeg de verschoppelingen der samenleving elkaar een vrolijke avond bereidden en dat maakte de verschillende nummers tot één geheel en gaf ze een charme, die ze zeker zouden hebben gemist, als de uitvoerenden een voor een het hunne waren komen ten beste geven op een gewoon toneel.

„Ook een bof, dat ze juist allemaal die liedjes kennen!” hoorde Lea de ene jongen achter zich zeggen, de andere antwoordde:

„Och, natuurlijk, die lui leiden toch allemaal hetzelfde leven.”

Nu maakte ook de koopvrouw met de bonte hoofddoek haar marsje open en deelde toeters en rateltjes uit, en onmiddellijk begon er een oorverdovend spektakel, waaraan de „bollebof” echter gauw een einde maakte. Plotseling echter verstomde de feestvreugde —-, een grote, dikke politie-agent met een onvermurwbaar-strenge tronie was binnengekomen en ieder stoof met een benauwd gezicht weer naar zijn eigen tafeltje of op zijn eigen plaats op de banken terug. Alleen de „bollebof” behield zijn kwieke vrolijkheid en onderging het streng „verhoor” zo onverstoorbaar en gaf zulke snedige replieken ten beste, dat de hele kroeg en de hele zaal ten slotte zat te schateren, zodat de boze diender zich nu ook niet langer goed houden kon, genadig een borrel accepteerde en verlof gaf tot een algemene klompendans.... En daarmee eindigde de „Avond bij de Bollebof” —, en niemand kon begrijpen dat de voorstelling meer dan anderhalf uur had geduurd, toen het scherm eindelijk voor de laatste maal zakte, nadat het hele gezelschap in de bloemen was gezet.

Het was nu pauze, maar de meeste mensen bleven zitten,

188