De klas van 12

FEEST IN „DE WAAKZAAMHEID"

haar, haar donkerblauwe ogen straalden, en wat liep ze, zo lang als ze was, prachtig rechtop. Nu en dan hoorde Lea ook fluisteren: „Kijk, die dragen reform”, of: „Daar gaan er twee in reform” —, maar het klonk gelukkig niet spottend en niet hatelijk. Hoe zou het ook? Ze waren wel anders dan al die meisjes in wit en rosé en lila en lichtblauw en geel, met kragen en strikken en stroken en lint-ceintuurs —, maar ze waren niet minder mooi gekleed. En niemand scheen hen te kennen —, dat verhoogde voor Lea het Assepoes-gevoel, dat hoorde immers bij de Asse-poes-rol.

„Ze houden ons voor vreemden,” fluisterde Lea, toen ze eindelijk op hun plaatsen zaten, achter in de voorste helft van de zaal.

„Ja, natuurlijk. Er zijn stellig heel wat vreemden. Kennissen van de „Kattebellers”.” Let lachte even. „En dat zijn wij feitelijk ook!”

„Ik niet,” weerlegde Lea nederig.

„Zie je geen kennissen?” vroeg ze even later. „Jij kunt best eens rondkijken, jij steekt toch boven de meesten uit.”

„Wel veel bekende gezichten zie ik, maar niemand die we feitelijk kennen. Gien en Jeanne zullen wel achter het toneel zijn, bij de artisten, om te worden verkleed.” „Daar zit Anke, een rij achter ons, helemaal aan het eind, met haar hele familie. Ze heeft haar haar opgestoken. Ze zit tussen haar vader en haar oudste zuster. Eén stoel hebben ze open gehouden....”

„Voor Frits natuurlijk. Als hij klaar is in de vestiaire.” Let keek weer voor zich, maar Lea wierp schuin achterom Jiog een blik op Anke van den Burg. Ze was in het blauw en zag er heel mooi uit. Vroeger had Lea haar de mooiste van de klas gevonden, maar nu was Let mooier, ontegenzeggelijk. Nel van Zanten had het het vorige jaar al voorspeld, dat Let mooier zou worden dan Anke —, nu was het zo, en vooral de allerlaatste dagen; zó had Lea nog nooit iemand zien veranderen. Als had ze

181